 | | |
| | |
|
Spaces home  SaKuRaDaPhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
|
SaKuRaDa
November 11 วานเน้วานเน้ ฆ่าพระเจ้า ตื่นนอนสูดสาย
ตั้งนาลิกาว๊าย ตั้งเเต่ 6.30 หวางว่าจะไปอาว
ซาปอนเซ่อ ต้างเเต่ช้าว
เนื่องจากเหตุที่ว่า ฆ่าพระเจ้าด้ายรับข่าวร้ายมะคืนว่า
น้องตื๊ด ที่ฆ่าพระเจ้ามอบหมายห้ายปายอาวซาปอนเซ่อน้านม่ายสามารถปายด้าย
ฆ่าพระเจ้ารู้ข่าวดังน้าน ฆ่าพระเจ้าก้อรีบกระเสือกกระสนเเละทุรนทุราย
อานนั้นเว่อร์ปาย
ฆ่าพระเจ้า ก้อโทรหาน้องตื้ดอีกคนนึง ก้อปากดว่าน้องตื้ดอีกคนนึงน้านก้อม่ายว่าง
ฆ่าพระเจ้าสลดใจยิ่งนัก
เนื่องจากเป็นเวลา 2 ทุ่มเเล้น
ซึ่งยากเหลือแก่การมอบหมายงาน ภาษาทางการเรียกว่าโบ้ย
ให้กับคนอื่น
ทำให้ฆ่พระเจ้า ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เน้เปนครั้งที่สองคือ
ต้องปายอาวซาปอนเซ่อร์เอง
อาวเป็นว่าฆ่าพระเจ้าจะตื่นอนซะทีล่ะนะ
ตื่นนอนตอน 9 โมง
ฆ่าพระเจ้ากัวบริษัทที่ฆ่าพระเจ้าปายเอาสปอนเซ่อร์ ชื่อบริษัทโปลิฟาร์ม นั้นจะหาว่า
ฆ่าพระเจ้าเเต่งกายผิดระเบียบ
ฆ่าพระเจ้าจึงล่อชุดนิสิต ทีเเรกฆ่าพระเจ้าจะผูกไทด์ด้วยนะ กัวเค้าว่าจัด
ปายๆมาๆไม่อาวดีกว่า
ที่ตั้งบอริสาดน้านไกลกว่าราม2ซะอีก
ฆ่าพระเจ้าต้องนั่งรถเมล์จากประตูน้ำ ไปลงเเยกบางนา
ขอบคุณน้องเเม้ว ที่ชี้นำทางสว่างเเก่ฆ่าพระเจ้ามา ณ ที่นี้ด้วย
พอถึงเเยกบางนา ข้าพเจ้าดีจายมากมาย
หารู้ไม่ว่ามานอีกโคดไกลกว่าจะถึงกม.13
ก้อปายต่อเเท้กซี่ โชเฟอร์ชวนคุยเยอะมาก
เเล้วเราก้อตกอยู่ในที่นั่งลำบาก
เพราะหลง.....
ตอนหลงก้องงๆ เเท้กซี่จะมาถามกรูทำไมฟร้าเนี่ย
กรูก้อไม่รู้เหมือนกานหน่า
.....
สักพัก ก้อเลยโทรถาม ทำมายShow เฟ่อร์ ช่างมีคอมมิวนิเคชึ่นดีเช่นนี้
คุย3คำรู้เรยอยู่หนาย
ทีกรูน๊า ถามตั้งนานม่ายรุเรื่องเรย สกิลต่ำเเน่เรยตรู
....
ในที่สูด
ก้อมาถึง โปลิฟาม
ก้อม่ายมีอาราย ด้ายเงินซาหนับซาหนุน มา 3 เเสน
สต. เเล้วก้อนั่งเเท้กกลับซะง้าน
ขากลับมาต่อรถไฟฟ้าอ่อนนุช
เหนื่อยเเฮ่กๆ
กลับมาหมดเเรง นอนเดี้ยง
ตื่นมากะออกไปเดินเล่นสยามอีก
เพราะทีเเรกนัดเพื่อนๆ ว๊าย
อ่ายกล้วย ม่ายยอมบอกเราว่าเเคนเซิ่น
เราเกือบไปเเกร่วเเล้วนะ รุมะนี่
เราก้อเรยต้องโทรไปหาอ่ายต่อ เนื่องจากกัวเปนความผิดฐานไม่ยอมโทรเเคนเซิ่น
ทามมายทุกคนคิดว่าเรารู้หมดเเร้นฟร้า
- -''
สรุป อดเจอกานนะ
อดกิน อดอ้วน(กว่านี้) อดร้องเกะ ...
ม่ายเปนราย ท้อปชวนไปบ่อยเเร้น
เเถมช่วงเน้ช็อต
ขาดเงิน ขาดความรัก
อยู่บ้านเรยดูหมอโฮจุน
พายายามปริ๊นงาน
ปริ้นไม่ได้ โอ้โน่
เรยเล่นเอ็มซ้าเรย
อยู่หน้าคอมมา 6 ชม.เเระ
ปายดีกั่ว
ว๊าย มาบ่นหม่าย
August 27 ส่งเพื่อน...เทวตอนเช้า ในห้องนอนตื่นมานมืดๆ
จิงๆเเล้วปิดม่านอยู่
เสียงโทรศัพท์ดังกริ๊งๆๆ ตอนนั้นประมาณ 6.30 น.ได้
เราก้อตื่นมารับ
ก้อนึกว่าใคร
ที่ไหนได้เเม่โทรมาบอกให้ไปช่วยเก็บผ้าที่ตากไว้
ก้อเดินด้วยอาการสะลึมสะลือ ไปเก็บผ้า
ตอนที่เก็บผ้า นึกถึงละครเกาหลี
ที่มานชอบออกมาตากฝน
ดีจัง ฝนปลอยๆ
มีลมพัดเบาๆ ดูเป็นวันพักผ่อนดี
เก็บผ้าเสร็จก้อลงมาในห้อง
เลยไม่นอนต่อดีก่า
นั่งนึกๆไปสับดานี้มีอะไรๆเกิดขึ้นมากมาย
ดูทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตั้งเเต่วันจันทร์ ก้อได้ไปซื้อโทรศัพท์มือถือกะน้องกอล์ฟ
วันอังคารก้อได้ไปงานเลี้ยงส่งเทว
คู่รีเสิดสุดเลิฟ ดีกรีเหรียญทองอันดับ 1
เทวจะไปอเมริกา
คิดๆเเล้วก้อใจหายเหมือนกัน
เพราะตอนปี4เมทเทค เราใช้ชีวิตอยู่กะเพื่อนคนนี้มากที่สุดเรยม๊าง
ไม่เว้นวันหยุดเสาร์อาทิตย์
มันน่าเเปลกตั้งเเต่เเรกเเล้วล่ะ
เพราะตอนปี1 เราก้อกลับกับเพื่อนคนนี้บนรถเมล์
กลับได้2-3 ครั้ง
ก้อรู้ข้อมูลกันเเละกันมากพอสมควร
เทวเป็นเยาวชนดีเด่นที่บดินทร์เดชา
เข้ามาด้วยคะเเนนเอนทรานซ์อันดับ1 ข้อคณะเเละสาขาวิชาเทคนิคการเเพทย์
เทวเป็นเด็กกิจกรรมเหมือนเรา
เพียงเเต่ว่าคนละเเนวเท่านั้นเอง เทวชอบงานวิชาการเเละงานสโมสรนิสิต
เเต่เราชอบงานอิสระ ออกค่าย เเละทำงานนอกคณะมากมาย งานในคณะจะช่วยเพื่อนมากกว่า
จำได้ว่าวันหนึ่งเคยถามเทวว่า
ทำไมนายต้องมาเข้าคณะสหเวชฯด้วยล่ะ ทำไมนายถึงไม่เลือกหมอ ทั้งที่คะเเนนถึง
เทวบอกว่าเทวเลือกเรียนอะไรก้อได้ เเต่ถ้าเรียนเเล้วสิ่งนั้นก้อควรจะเป็นเลิศ
เราก้อเข้าใจเเล้วล่ะ
มันอาจไม่ใช่เป้าหมายอันดับ1ของเทว เเต่มันเหมือนเราตรงที่ว่าเป็นทางที่เราเลือกเดินเเล้ว
เราไม่ได้เลือกสหเวชฯเป็นอันดับ1หรอก
เราอยากเป็นหมอ เเต่ในเมื่อตอนนั้นโชคชะตาไม่นำพาให้เราได้เป็นหมอ
ทางที่เราเลือกก้อคือคณะสหเวชฯ
นั่นเป็นจุดเริ่ม เทวกะเราคุยกันตั้งเเต่ปี1 ว่า
เนี่ยๆตอนปี3 เห็นพี่เค้าบอกว่าต้องมีการทำวิจัย
เราก้อพูดกะเล่นๆว่า พอถึงตอนนั้นเรา2คนทำวิจัยคู่กันดีมั๊ย
เเล้วก้อตกลงกันตั้งเเต่ตอนนั้น...คงเป็นการจับคู่รีเสิดที่เร็วที่สุดในคณะเเล้วมั๊งนั่น
หลังจากนั้นเรากะเทวก้อไม่สนิทกันมากเท่าไหร่ เเต่ก้อได้อยู่กลุ่มงานใกล้ๆกันตลอดเพราะเทวเลขที่ต่อจากเรา หุหุ
จนปี3 เราก้อได้ทำรีเสิดคู่กัน
นับเป็นที่สุดของรีเสิดเลยล่ะ
เทวเป็นคนที่เเอคทีฟมาก เราก้อเเอคทีฟ เเต่ไม่ใช่ขยันนะ
เทวเป็นคนฉลาดมากๆ เเล้วก้อได้รู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกะเทวมากมาย
นึกถึงวันที่ทำรีเสิด วันนั้นที่ตึกสรีรวิทยา คณะเเพทย์
เรา2คนก้อไปเจาะเลือดหนูที่เลี้ยงไว้ เนื่องจากทำวิจัยกะสัตว์ทดลอง
เเล้วเทวก้อดันไปดันฝาจุกขวดน้ำกินของหนู จนมันเเตกเป็นปากฉลาม
ตอนนั้นเทวมันเรียก เอส ช่วยเราด้วย
เรามองไปเห็นเลือดท่วมอ่างน้ำ
เเละที่มือเทว มีเนื้อบริเวณนิ้วโป้งห้อยอยู่
เราเลยตัดสินใจ รีบไปเรียกเจ้าหน้าที่ของผ้าพันเเผล
เจ้าหน้าที่ก้อเหลือเกิน ไปหาผ้าก๊อซขนาดที่พันนิ้วก้อยมดได้ม๊าง
เราเรยถอดเสื้อกาวน์ เอากาวน์ห่อมือเทวเเล้วพาไปส่งห้องฉุกเฉิน
วันนั้นหมอบอกเทวเอ็นเเละเส้นประสาทที่นิ้วโป้งขาด
เเล้วติดต่ออะไรต่างๆให้เทว
มันก้อเป็นความทรงจำที่เลวร้ายสำหรับเทวเเหละ
เเต่เราก้อดีใจที่ในที่สุดมือเทวก้อกลับมาใช้การได้เหมือนเดิม ไม่งั้นเราก้อคงรู้สึกผิดเหมือนกัน
ว่าทำไมตอนนั้นเราไม่อยู่ใกล้ๆเพื่อนเเล้วคอมปรามว่าอย่าทำเช่นนั้น
รีเสิดเราเป็นรีเสิดที่เริ่มทำคู่เเรกของรุ่น
เเละทำเสร็จเป็นคู่สุดท้ายของรุ่นเเล้วม๊าง
เรยมีเวลาอยู่ด้วยกันนาน
เทวเป็นเพื่อนที่ให้คำปรึกษาต่างๆดีมาก เเละคอยให้กะลังใจเพื่อนๆเสมอ
วันศุกร์ไปส่งเทวที่สนามบิน
เทวคู่รีเสิดเราในที่สุด
ก้อได้ไป Washington DC ซะทีนะ
หลังจากที่โดนคณบดี กักตัวไว้นาน
เราก้อดีใจกะนายด้วยจิงๆ ดีจังในที่สุด
ก้อได้ทำในสิ่งที่ชอบทั้ง2คน
เทวได้ทุนรัฐบาล ไปเรียนที่อเมริกา 5-7ปี มีค่าที่อยู่เเละอาหารพร้อม
ส่วนเราก้อสอบได้เป็นนักเรียนเเพทย์ สมใจทั้งคู่
วันศุกร์ดีใจที่เห็นเทวมีความสุข
เห็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่ง กะลังจะก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่ง
วันนั้นคงไม่ค่อยได้คุยเท่าไหร่
เพราะคนมาส่งเทวเยอะมาก
เทวอาจไม่ค่อยมีเวลาร่ำลาเเม่กะพี่ด้วยซ้ำ
ตอนที่เทวเข้าไปในที่รอขึ้นเครื่องบินก้อใจหายเล็กๆ
ป่านนี้เทวคงอยู่ที่อเมริกาเเล้วสินะ
วันพุธก้อประชุมค่ายอนามัย
รู้สึกดีจังใกล้ไปเซอร์เวย์เเล้ว
ดูท่าทางฝ่ายสัมพันธ์ชาวบ้านจะงานหนัก
เเต่ก้อดีที่ปีนี้ทุกคนดูมีความสุขกะการทำงาน
วันพฤหัสก้อไปเป็นกรรมการ Singinx ที่คณะเเพทย์มา
ขำดี กับคนที่ขึ้นไปร้องเพลงขำๆ เเบบมีความสุข
เเม้จะไม่เน้นเสียงร้องเเต่ก้อเรียกเสียงฮือฮาได้มากมาย
สนุกดีๆ อ่อวันนั้นก้อได้รู้จัก อู๋ Shi bandบันชี
เเล้วก้อน้องเฟิร์สเพื่อนน้องหยกที่ชมรม ที่มาเป็นกรรมการด้วยกัน
วันเสาร์ก้ออยู่บ้านทั้งวัน
เช่นเดียวกับวันนี้
พรุ่งนี้ก้อต้องไปเรียนอีกเเล้วล่ะ
ปี3 ดูการเรียนหนักขึ้น วันอยู่เเต่ในห้องๆเดียว
ดูสังคมเเคบลงๆจิงๆ
เนี่ยก้อป่านมิดเทอม ไม่สิ ไฟนอล5วิชา
ไปตอนเดือนสิงหา
ป่านมาอีก2บลอค ยังไม่ได้อ่านหนังสือเรย
สงสัยต้องเริ่มอ่านเเล้ว
ไม่งั้นเด๋วไม่ทันเเน่เรย ทำไงดี
ช่วงเน้ยังขี้เกียดอยู่เรย
เเถวง่วงนอนก้อเร็ว ตื่นก้อสาย
โอ้ย....สุดๆของความขี้เกียจเเล้ว
สงสัยต้องคิดถึงคนไข้ในอนาคตเเล้วกัดฟันอ่านเเล้วมั๊งเนี่ย เฮ้อๆๆ
อยากเลียนเเบบหมอโฮจุนม่าง
พูดได้ทีเปนฉากๆ เเถมรักษาคนไข้ รู้ indication ต่างๆมากมาย
รักษษคนไข้เเบบมีจิตวิญญาณความเป็นเเพทย์จิงๆ
ที่สำคัญมีคนมาชอบมากมายๆ ฮ่าๆๆ น่าอิจฉายิ่งนัก
เเต่เรื่องนี้ดีจิงๆนะ
สะท้อนชีวิตการเป็นเเพทย์เพื่อชุมชนได้ดีเลยล่ะ
June 23 อัพเเอนด์ดาวน์วันนี้กลับมาอัพได หลังจากเปิดเทอมไปเเล้วราวๆ เดือนเสดได้
ขึ้นมาปี3 ชีวิตเปลี่ยนไปบ้าง
เเต่วงเวียนชีวิตก้อยังคงเหมือนเดิม
ตื่นเช้า อาบน้ำ นั่งรถไปเรียน เรียน พัก เรียน เลิกเรียน ทำกิจกรรม กลับบ้าน กิน อาบน้ำ เล่นเอ็ม นอน
เเต่ก้อคงไม่เหมือนเดิมซะทีเดียวนัก
ความรู้สึกต่างๆมากมาย
ความฟุ้งซ่านต่างๆที่เคยคิด
เเล้วก้ออยากจะลืมมันไป
ประกอบกับความรู้สึก ที่เริ่มจะมีความรับผิดชอบมากขึ้น
การที่รู้สึกว่า ทำไมกรุจบเเล้วกรุยังต้องมาเรียน
สิ่งที่คิด มันทำให้เราพยายามเปลี่ยนการกระทำ
ชีวิตที่เราไม่เคยทำ คืออ่านหนังสือนอกเหนือจากช่วงเวลาสอบ
เราก้อต้องมาทำ เพราะรู้อะไรเพิ่มมากมายหลายๆอย่าง
ความคาดหวัง ความรัก ความไม่อยากสูญเสีย เเละการอยากทำอะไรให้คนอื่นบ้าง
เทอมนี้เราเริ่มอ่านหนังสือบ้าง
เเม้มันจะอ่านได้ทีละครึ่งหน้าก้อตาม - -''
เเต่เราก้อจะพยายามต่อไป
2บล็อกเเรกจบไปในสับดาห์ที่ 3 เนื้อหาไม่ค่อยเกี่ยวกับร่างกายเเละโรคเท่าไหร่
เเต่เปนความรู้เชิงระบาดวิทยา การใช้สถิติทางการเเพทย์ เวชศาสตร์ป้องกัน
เป็นเรื่องที่น่าเบื่อทีเดียว เเต่ก้อสามารถผ่านไปได้
สับดานี้มาขึ้นบล็อกใหม่ มีเรียน 3 วิชา
คือ Pathology Immunology Microbiology
เป็นบลอกที่โหดอยู่
ปาโถ นี่ อาจารญ์ใช้การสอนเเบบใหม่
คือให้นิสิตเรียนเอง อ่านเอง เเล้วเข้าใจอย่างไรก้อไปพูดให้อาจารย์ฟัง
ถ้าถามอาจารย์จะไม่ตอบ เเต่ถ้าพูดผิดอาจารย์จะเเก้ให้
ตามความเห็นเรา เราไม่เห็นด้วยเท่าไหร่หรอก
เราคิดว่าการที่อาจารย์สอน มันเปนสิ่งที่ได้จากประสบการณ์ของอาจารย์
ซึ่งมันหาไม่ได้ในtextbook
คราวนี้หัวบานเรยตรู.......อ่านกันเเทบไม่ทัน
ปีนี้เรียนทุกวัน 8 โมงเช้าถึง 4 โมงเย็น
ยกเว้นพุธบ่ายที่ว่าง
จัดว่าหนักมาก เมื่อเทียบกับหน่วยกิตอันน้อยนิด เเต่เวลาเท่าเดิม
เฮ้อๆๆๆๆ
เทอมนี้ทำกิจกรรมมากมาย
หลังรับช่วยอ๊อกทำรองประธานโครงบริจาคเลือด
ไปสัมมนาค่ายอนามัยมา ก้อคุยกะน้องๆ
เเล้วน้องบอก ให้เราช่วยเป้นเฮ้ดคณะแพทย์
เเต่ก้อดีนะเป็นเกียรติสูงสุดจิงๆ
เพราะเราว่าการที่จะได้ตำเเหน่งนี้มา ก้อคงต้องได้รับการเชื่อถือเเละไว้วางใจจากน้องๆมากมาย
ใครจะคิดว่าครั้งหนึ่ง
เราเคยเป็นเฮ้ดคณะสหเวชฯมา
ตอนนั้นความหวังที่จะได้เป็นหมอก้อยังศูนย์อยู่เรย
เเต่ตอนนี้เราได้เป็นนิสิตเเพทย์ ได้รับความไว้วางใจจากน้องๆ
เราจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เราจะช่วย ไอ้ท้อป ผอค.อย่างสุดความสามารถ
...
ล่าสุดเรารับเเสดงละครงานอินเดียน
เป็นฉากต่อสู้
ดีเหมือนกัน อยากทำงานนี้มากๆ ทีเเรกนึกว่าจะไม่ว่างทำ
...
สุดท้ายงานประจำคือ ร้องเพลงประสานเสียงเนื่องใจพิธีพระราชทานปริญญาบัตร
ปีนี้อยากร้องมาก เพราะอย่างน้อยก้อได้ร้องเพลงให้น้องที่อยู่ปีติดกัน
ทั้งคนที่สนิท ไม่สนิท เเละคนที่เรารู้สึกดีๆ เเละยังคงรู้สึกดีๆเสมอ เเม้ว่าคนนั้นจะเปลี่ยนเเปลงไปอย่างไร
อยากร้องให้น้อง ที่อยู่ปีติดกัน คนที่เราเห็นว่าเป้นน้องมาตั้งเเต่เค้าเข้ามา
ดูงานชุกจิงๆ
ช่วงเน้ก้อไม่ค่อยสบายอีก เหมือนอาการของไซนัสอักเสบมันมาอีกเเล้ว
เเต่ยังไม่ชัดเจน งืมๆ
.......
May 23 วันวนวันนี้ว่าจะไม่อัพซะเเล้ว
เนื่องจากเหนื่อยจัด
2สับดาที่ผ่านมารู้สึกว่าจะเริ่มทำงานเยอะขึ้น
กลับมาบ้านหลายๆวันก้อหลับไปเรย
วันนี้ก้อเช่นกันตื่นเช้ามา
เเทบจะลุกไม่ขึ้น
มันรุสึกอ่อนล้า
ก้อเรยเรียกเเรงซะหน่อยโดยซิทอัพไปหลายที
เเล้วก้อลุกขึ้นมา
ออกจากบ้านไปตัดผม
เเล้วก้อกลับมาสระผม อาบน้ำไปมหาลัย
ระหว่างรอรถเมล์ก้อเจอน้องเเนน อักษร
ก้อคุยกันตั้งนาน กะว่าจะไปมหาลัยด้วยกัน
ก้อทีเเรกจะขึ้น 73 น้องเเนนดันบอกว่าข้างหลังเป็น 204หรือป่าว
เราก้อบอกอาจจะใช่ ก้อเรยไม่ขึ้น73
พอรถสีเเดงคันนั้นผ่านมาปรากฏเป็นสาย 72
โอ้ย เรยรอต่อ โชคดีไม่นานเท่าไหร่
ก้อเรยขึ้นไป เเล้วคุยกะน้องเเนน พ่อน้องเเนนเค้าเป็นอัมพาตครึ่งซีกอ่ะ
น่าจะเป็นชนิด Contralateral hemiplegia
น่าสงสาร ก้อเอาใจช่วยให้มีกำลังใจมากๆ จะได้อาการดีขึ้น
น้องเเนนลงที่สยาม
เเต่เราไปลงที่สนามกีฬาฯ
ก้อเอาชีทไปให้น้องเเอน
ไปนั่งพักเเป๊บนึง
เเล้วไปสยาม เอาของไปให้น้องที่อาร์ทเเฮร์สยาม
เเล้วเราก้อมานั่งกินข้าวี่ทันตะ
นั่งกินอยุ่
อ้าว...นั่นเเอ้มนี่นา
เเอ้มก้อมานั่งกินกะเรา เเล้วมีเพื่อนเเอ้มมานั่งกินอีกคน
เเอบเเค้นเเอ้ม...รีบบอกก่อนเรยว่าเราเปนเพื่อน..ไม่งั้นจะเนียนเป็นเด็กซะเรย
โกดๆๆๆ
เรากินเสด เเต่เเอ้มเพิ่งกินเอง เราก้อต้องรีบไป รพ.เเล้ว
ใกล้เวลานัด ที่ป๋าเเนทบอก
เรยรีบนั่งสามล้อไปที่ รพ. ไปถึงก้อเพิ่งรู้ว่า
ต้องไปline เเถวน้องไปหาอาจารย์
ก้อไปถึงเพิ่งรุงานนี่เอง
เค้าต้องการให้เราพาน้องๆปี1ไปพบอาจารย์ เพื่อให้คำเเนะนำเกี่ยวกับ
ความภาคภูมิใจในเเพทย์ จุฬาฯ เเละการดำรงชีวิต
เราก้อพาน้องปี1 กลุ่ม13 ไปที่ตึกสิรินธร
เป็นภาควิชาศัลยศาสตร์
เเอบดุน้องๆ เนื่องจากตอนเดิน น้องๆดันจับกลุ่มเดินคุยเสียงดัง
ไอ้เราก้อเตือน น้องครับ นี่เข้าเขตหอผู้ป่วยเเล้วนะครับ
น้องๆอย่าส่งเสียงนะ คนไข้จะได้ไม่ถูกรบกวน
เราพูดเสดน้องนิ่งได้ 5 วินาทีเศษ มันก้อคุยกันอีกเเระ
จนอาจารย์ที่เค้าเห็นเราพูด บอกว่า ดูน้องๆดิ ยังคุยไม่เลิก
เราก้อเอาเหอะ ช่าง
ไปถึงภาคศัลยศาสตร์ก้อไปเรียกอาจารย์โสภาคย์
อาจารย์ก้อกะลังกินข้าว
รอปามาน20นาที ที่เเท้อาจารย์ก้อนึกว่ากลุ่มอาจารย์ยังไม่มา เพราะตอนเราเข้าไปตามอาจารย์
อีกกลุ่มก้อบอกมาพบอาจารย์อีกคน
พออาจารย์ออกมาก้อไปเดินดูภาควิชา
เเล้วอาจารย์ก้อให้ข้อคิดเกี่ยวกับชีวิตการเป็นเเพทย์.......
"พวกคุณจำคำผมไปตลอดเรยนะ......เป็นหมอเนี่ย อย่ามองว่าคนไข้เป็น disease เดินมาหาเรา
จงดูเเลคนไข้ทั้งร่างกายเเละจิตใจของคนไข้ อย่างคนไข้เป็นมนุษย์"
เเล้วอาจารย์ก้อพูดข้อคิดอะไรอีกมากมาย
เเล้วพาน้องกลับ อปร
เสดเเล้วก้อไปรับ CR74ที่ตึกอานันทมหิดล
เเล้วก้อไปทันตะอีกรอบ สั่งข้าวป้าเล็ก เตรียมงานรับน้องวันเสาร์
เเล้วก้อนั่งรถเข้าจุฬาฯใหญ่เเล้วเดินมาชมรม
วันนี้ซ้อมหนักเหมือนกัน เเต่ไม่มาก
เเต่ก้อเหนื่อยเเหละ
พอซ้อมเสดก้อไปกินก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่กัน
เเล้วเราก้อกลับบ้าน
มานั่งเล่นๆๆๆๆๆ May 14 วันที่เเตกต่าง กับสัปดาห์ที่เหมือนเดิมสับดาที่ผ่านมา ดูราวกับว่ามีเรื่องราวมากมายให้ได้คิด
ให้เราไตร่ตรอง ..... มีหลายความรู้สึกที่เกิดขึ้นมา
วันอังคารที่ 9 พ.ค. ดูเหมือนไม่มีอะไรมากนัก
สิ่งที่เราได้ทำหลักๆในวันนั้นก้อคือได้ไปซ้อมที่ชมรม
สบายดีจัง...ปิดเทอมก้อตื่นทีก้อ10โมง
บ่ายก้อไปซ้อมคอรัสที่ชมรม เย็นก้อไปกินข้าวกัน
ถัดมาวันพุธที่ 10 พ.ค. วันนี้เป็นวันที่ชิลเอามากๆ
ไปเดินสยามเล่น...ด้วยความเปลี่ยวเเละเดียวดาย
555.......เเต่ยังอุดส่าห์ไปเดิน ก้อเดินไปดูหนังสือ เดินดูเสื้อ กระเป๋า
เเต่ยังไม่ได้ซื้อซักอย่าง มะมีตังค์ เหอๆ
เก็บไว้ก่อน ไปนั่งจิบกาเเฟเอสเปรสโท่ทันตะ
เเล้วก้อเเวะไปคณะสหเวชฯ
ไปหาน้องๆ ก้อไปคุยๆกะเอ้ดก้าร์ น้องเเอน น้องต้น ต้องนี น้องฝน
เเละอีกมากมาย ซึ่งขี้เกียดเขียน
ขึ้นไปดูห้องเเลปใหม่มา ก้อโอเคดี เเอร์หนาวชะมัด
เเล้วก้อลงมาเจอน้องจั๊ด สอนเพลงให้น้องๆปี1อยู่เลย
ดีมากน้องเเอบไฟเเรงเอาเมโลเดี่ยนมากดพิชด้วย
เเล้วเราก้อนั่งคุยกะน้องฝ้าย เหมียวเพื่อนเราที่เรียนโทกายภาพ
เเล้วก้อไปคุยกะน้องเจี๊ยบ น้องที่เราสนิท
เเล้วก้อไปเล่นบาสต่อ ตอนเย็นก้อไปกินเชสเตอร์ ชิลลลลจิงๆ
วันพฤหัสที่ 11 พ.ค.ก้อมีเรื่องที่น่าตื่นเต้น
คือเราได้นัดน้องอ้าดไว้ตอน9โมง
คือตั้งใจจะไปประชุมเปิดฝ่ายพัฒน์
ไปๆมาๆ คงเป็นเพราะฤทธิ์ยา ceterizine ซึ่งเป็นพวกยา antihistamine duration 12-24 hr
เเล้วดันมี mild sedative efffect ซึ่งปกติเเค่ คอเฟนิลามีน เราก้อเเทบจะลุกไม่ขึ้นเเล้ว
สรุปวันนี้ตื่นมาบ่ายโมง 20นาที โทรหาน้องอาร์ท เราต้องขอโทดขอโพยเป็นการใหญ่
ให้อ๊อกเอารูปค่ายมาให้ เเต่ก้อไม่ได้ไปเอา บอกเจ๊อรไว้ว่าจะไปก้อไม่ได้ไป
เรยต้องขอโทดมากมาย ......เรยตั้งใจว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณือย่างงี้ขึ้นอีก
จิงๆ เราไม่สบายหนักเเค่ไหน เราก้อยังไม่เคยตื่นสายขนาดนี้มาก่อนเรยนะเนี่ย
ตื่นสายสุดในชีวิตเเล้วล่ะ ขอโทดทุกคนจิงๆ
เเล้วก้อออกมาซ้อมคอรัส วันนี้เรยรู้สึกเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
วันศุกร์ก้อนัดน้อง ซึ่งยอมสละเวลามาดูหนังเป็นเพื่อนเรา
คือชวนใครก้อไม่สำเร็จอ่ะ เราเองก้ออยากจะดู
ทีเเรกชวนน้องที่อยู่ตอนที่เราซื้อบัตรอ่ะ ก้อบอกไม่อยากดูอีก
ชวนน้องอีกคน อยากดู เเต่ดันไม่ไปดู
ก้อเรยไปดูกะน้องคนนี้ ไปดู MI3มา สนุกดีอ่ะ ขอบคุณมากๆเรย
ที่มาเป็นเพื่อน เกือบเส้าเเน่ะตรู
ตอนเย็นถึงมาพบกะเพื่อนๆที่วันนี้นัดกันไว้
วันนี้ไปกินอาหารญี่ปุ่นกัน จำชื่อร้านไม่ได้ว่ะ ที่MBK อ่ะเเหละ
ไอ้ต้นดูซึมๆไม่รุเปนไร
ใครถามไรก้อไม่ยอมตอบ
เพื่อนๆคนอื่น พัช หน่อง กล้วย ต่อ อาร์ท ทุกคนก้อดูเเฮปปี้ดี
กินเสดไอ้ต้นบอกอยากร้องเกะ
ก้อไปร้องกันที่ชั้น7 เเต่ต้นกลับไม่ค่อยร้อง
เเต่เป็นเพื่อนๆร้องกันมากก่า
มันเลือก2เพลงเป็นเพลงเเนวขอบคุณที่รักกัน
พอถึงเพลงก้อร้องไปครึ่งเพลง เเล้วก้อร้องไห้
เฮ้อ...เปนรายวะไอ้ต้น...
น่าจะระบายให้เพื่อนฟังกัน...เราเห็นมันไม่สบายใจ เราก้อรู้สึกอึดอัด
ไม่สบายใจตามมันไปด้วย
หวังว่าคงไม่เป้นไรนะเพื่อน
อยากถาม...เเต่ก้อคิดว่า อืม เราว่าเรารู้จักนิสัยมัน
ถ้าไม่สบายใจ ยังไม่พร้อมจะบอกมานคงไม่บอก
เเต่ถ้าพร้อมบอก ก้อบอกกรูได้นะเฟร่ย
ตอนนี้ยังกลุ้มอยู่เรย ไม่รุจะเปนไง ถามไรก้อไม่ยอมตอบ เส้าจิงๆ
วันเสาร์ก้อเป็นอีกวันที่สนุกสนาน
ช่วงเช้าเล่นเนท ตอนบ่ายก้อไปซ้อมชมรม เเล้วไปนั่งกินข้าวเย็น
น้านป้าหมุกระเทียม ชื่อร้านเเต่งเองอ่ะ
ป้าที่ร้านเป็นตองป้า มี3คน หน้าคล้ายๆกัน
คาดว่าเป็นพี่น้อง
ไปกัน12คน มีเรา เพลิน ดิว ตาล อู๋ กอลฟ บี๋ ป้าโบ ส้ม โบ๊ท เเตม ไวไว
สั่งข้าวหมูกระเทียมไข่เจียวกัน10คน อีก2คนสั่งกระเพราไข่เจียว
อร่อยดีอ่ะ หมูนุ่มมาก ชอบๆ
กินเสดก้อนั่งรถบี๋ไปดูละครถาปัด
ไปถึงก้อเจอโบทกะพี่ต๊อด เเล้วเเอมก้อตามมา
สรุปคือดูกัน 15 คนได้อ่ะชมรม
ไอ้วี ถาปัด ที่มาขายบัตรอ่ะ บอกมานเล่น
ทามมายเราไม่เหนมานวะ
ถ้าเรียกได้ คงตะโกนเรียกมานเเล้น
อ้ายวี เมิงอยู่ไหนยกมือด้วย
กรุมองไม่เหน จองให้ไกลไปหน่อยว่ะ
ละครถาปัดปีนี้เป็นเรื่อง MOURIN ROUGE
ครึ่งเเรกเเอบเเป้ก
ครึ่งหลังเปลี่ยนสไตล์ ดูดีขึ้น
ออกเป็นเเนวมิวสิคคัล ชุดการเเสดงดุอลังการขึ้น
เเต่ทำฉากสวยจิงๆ สุดยอดมาก ชอบๆ อบากไปถ่ายรูปกะฉากจิงๆ เเหะๆ
ดูเสดก้อกลับบ้าน
วันนี้เราก้ออยู่บ้านทั้งวัน
นั่งพิมพ์ข้อสอบเเบคทีเรียที่น้องเเอนขอไว้
เออก้อดีวะ..จะได้มีสิ่งตกทอด
น้องๆจะได้เครียดน้อยลง
วันนี้อยู่บ้านทั้งวัน สบายดีจิงๆ
ชีวิตนิสิตเเพทย์ที่ยังมีชีวิตร่อนเร่อย่างอิสระ
เเละไม่ต้องจมปรักกะตำรา
May 08 สัมมนาฝ่ายพัฒน์...เที่ยวประจวบฯเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาเราก้อออกทริปอีกรอบ
เราจะเรียกทริปดีมั๊ยเนี่ย
มานก้อกึ่งๆค่าย
เอาเปนว่าเรียกว่าสัมมนาดีก่า
ก้อไปอ่าวมะนาว จังหวัดประจวบฯ
ทริปนี้สุดยอดมากมาย
เปนทริปที่ได้พักผ่อนดีอ่ะ
ก้อไปขึ้นรถที่คณะตอน 6.30 น. เเต่รถดันมาตั้ง7โมงก่าๆ
ก้อนั่งรถไปกะบุ๋ม ได้คุยกะบุ๋มมากขึ้น
สักพักบุ๋มก้อเล่นคิลเลอร์ไพ่
เราก้อไม่ได้เล่นอ่ะ เนื่องจากกัวเสียงเเหบ เพราะต้องใช้เสียงเยอะมาก
เราก้อนั่งคุยกะกร อาร์ทเเทน เเล้วก้อเตรียมงานเสียงในมุมมืด
พักระหว่างทาง ก้อซื้อน้ำ เเล้วก้อขนมเล็กน้อย
ไปถึงเพชรบุรีที่ชะอำ รถรับสาวขึ้นมา
พ่อสาวเปนปลัดจังหวัด
ต้อนรับดีมากมาย
เเต่เอ...เรารุสึกเเปลกๆ ตอนที่ข้ามถนนไปร้านข้าวนี่สิ
มีตำรวจกันรถให้
เเล้วพวกเรานิสิตเเพทย์ ก้อเดินกันเป็นโขยงเรย
เราก้อนึกถึงวัวข้ามถนนอ่ะ TxT
ข้ามไปกินบะหมี่เป็ด ไอ้คุณน้องอาร์ทก้อกินซ้าอร่อยเรย เกาเหลาเป็ด เยอะมาก+เเพง
กินเสดก้อขึ้นรถ
พอรถออก เราก้อสังเกต เฮ่ยคนไม่ครบก้อเรยต้องตะโกนยกใญ่เรย
ว่าให้รถหยุด คนยังไม่ครบ
ไปถึงที่พักเปนเหมือนค่ายลูกเสือที่ทหารสร้างขึ้น
มีที่โดดหอ...เอสนะอยากโด๊ดอยากโดดหอ
นึกถึงตอนเรียน ร.ด.อ่ะ ที่ต้องโดดหอ
ว่าถ้าไม่โดดเนี่ยนะต้องโดนทหารถีบ
เนี่ยๆ หอโดดร่ม ตั้งตระหง่านเรย
ดูก้อคล้ายๆสุสานเล็กๆด้วย บรรยากาศให้
พี่คนคุมที่นั่นก้อบอก น้องใคอยากโดดโดดเรย
เเต่พี่ไม่รับรองนะว่าจะมีชีวิตรอดป่าว
ซะงั้นอ่ะ................
ลงจากรถก้อขอบคุณพ่อของสาวที่ช่วยออกค่าอาหาร
มื้อกลางวันเเละมื้อเย็น ซึ่งเป็นของทะเลเผา เเถมหาที่พักให้
ต้องขอบคุณมากๆจิงๆนะครับ...เย้ อร่อยจังตังค์อยู่ครบ
ขนของเข้าที่พักเป็นห้องเตียงเรียงๆกัน
เเล้วนั่งประชุมจากบ่ายโมงถึง4โมง
ก้อเกี่ยวกะการบรรยายความรู้สึกเเละประสบการณ์จากการเปนสตาฟฟ์เเละลูกค่าย
ได้พูดเยอะดี..
สักพัก 4โมง
ก้อออกไปเล่นน้ำกันที่ทะเล
เดินย่ำน้ำไปไกลมาก เพราะเปนหาดน้ำขังอ่ะ
ตอนช่วงที่เป็นเเอ่งน้ำขังอ่ะ น้ำจะอุ่นมาก
เดินๆในเเอ่งน้ำเเล้วก้อถ่ายรูปกานไป สบายใจดีจิงๆ
เสียดายจังที่ยังไม่ได้รูป
เดินไปเรื่อยๆ มานก้อเริ่มจะลึกเเล้ว ห่างจากชายหาดพอสมควร
ก้อเล่นน้ำกัน ทริปนี้ดีอ่ะ ได้เล่นน้ำกะหลายๆคน
น้องปี2 ก้อมีน้องเข็ม น้องด้วง น้องพีช น้องตุ้ย น้องตาล น้องเเนน น้องหญิง น้องวิพ น้องนาย น้องโหน่ง น้องตั้ม
ปี3ก้อมี เรา อาร์ท อ๊อก กร สาว เเอม บุ๋ม
ปี4ก้อมี ออย มิ้นท์ โต้ง ก้อง เป๊ก เบลล์
ปี5 ก้อมี โชค ฟลุ๊ค หมี โอ๊ค
โอ๊ะ..ยังไม่ครบมีครายอีกหว่า 32คน เเน่ะ
ขำน้องหญิงอ่ะ กลายเป็นปีศาจทะเลไปได้
เล่นๆอยู่น้องตั้ม อาร์ท อ๊อก กร ก้อดึงห่วงยาง10 อัน มาเล่นเกมชนยาง
เเบ่งเป็นฝ่ายเล่น
สนุกดีอ่ะ ดูมั่วๆดี เหอๆ
เเต่เเล้วเเว่นของโชคก้อหล่นทะเล
เลยต้องเรียงเเถวเดินหาเเว่น คนมองเต็มเรย
คงนึกว่าทำไร
อยู่ๆ ก้อมีคนบอกเจอเเล้ว
เเต่พอหนีบขึ้นมาดันไม่ช่ายเเว่น เเต่เป็นปลาดาวอ่ะ
ขำดีๆ
สรุปหาไม่เจอ
เรยไปยืมเเว่นดำน้ำน้องๆเเถวนั้น
เเล้วโชคก้อดำหา เจอด้วยว่ะ โชคดีนะเนี่ย
เล่นน้ำถึง 6 โมงเสดๆ ก้อขึ้นจากน้ำ ไปอาบน้ำกาน
ห้องน้ำเป็นห้องน้ำรวมอ่ะ นึกถึงตอนสมัยเรียน ร.ด. มากเรย
อาบเสด ก้อมานั่งร้องเพลงค่ายเเป๊บนึง
เเล้วก้อออกไปกินอาหารทะเลย่าง
ก้อกับข้าวเเกงหม้อก้อมี ต้มข่าไก่ ผัดผักรวม ไข่ลูกเขย ปลาหมึกผัดพริก น้ำจิ้มซีฟู้ด
อาหารย่างก้อมี ปลาทู สดมากๆๆๆมีกลิ่นอายของทะเลอยู่ด้วย สุดยอดๆ
เเล้วก้อมีหอยเเมลงภู่เผา หวานมากเรย เรากินไปปามาน70-80 ตัวได้อ่ะ
หอยเเครงก้ออร่อยมาก หวานเชียว ปลาหมึกย่าง อันนี้ย่างเท่าไหร่ก้อไม่พอหมดทุกที
มีปูม้าเผา อร่อยดีๆ เสียดายไม่มีกุ้งอย่างเดียว ไม่งั้นหวานเเซ่บ
กินตั้งเ | |||||||||||||||||||||
Invite as friend